Ze had de ene vrijer na de ander.
In de hoop op meer geluk.
Maar het enige wat het haar bracht, was meer ellende.
Op een dag hield ze ermee op. Met afspraakjes maken.
Eens kijken wat er dan zou gebeuren.
Ze wachtte op wat komen ging.
Er kwam helemaal niets.
De hele dag kwam er helemaal niets,
En ook de volgende dag kwam er helemaal niets.
De tijd deed helemaal niets anders dan verstrijken.
Maar vandaag, vandaag is anders.
Vandaag zou het nog wel eens kunnen gebeuren.
Vandaag zou ze hem nog wel eens tegen het lijf kunnen lopen.
Heel zachtjes.
Als hij haar passeert zou ze heel lichtjes tegen hem op kunnen botsen.
En dan fluistert ze ‘sorry’, in zijn oor.
Of nee, wacht: ‘Geeft niet’.
Dat hij zou denken dat hij tegen haar opgelopen was.
Dat hij gelijk het gevoel kreeg dat er iets goed te maken viel.
De dag een beetje sturing geven is nooit verkeerd.
Het regent.
Ze doet haar regenpak aan,
Je moet wel naar buiten als je iets wilt.
Binnen kom je niemand tegen.
Niet als je alleen woont.
Niet als je geen klusjesman hebt besteld.
Ze trek haar capuchon strak aan, zodat haar haar droog blijft.
Ze heeft mooi haar.
Dik, rood en lang.
Dat heeft ze vaak genoeg gehoord
En dat vindt ze zelf ook.
Het regent hard en steeds harder.
Geen hond waagt zich op straat.
Ze schiet de supermarkt in.
Daar binnen doet ze haar capuchon af en schudt haar haren los.
Zoals vrouwen doen die een helm afzetten als ze van hun motor stappen.
Ze ziet zichzelf in de ruit van de groente. Een mooie meid met lang dik rood haar.
Daar, bij de droge worst staat een jongen met een goed figuur.
Hij staat met de rug naar haar toe.
Ze hoeft helemaal niks te doen.
Het enige wat ze hoeft is een heel klein beetje tegen hem op lopen.
Verder niks.
Niet moeilijk.
Dus loopt ze heel zachtjes tegen hem op en zegt:
‘Sorry.’
Ze herstelt zich binnen de seconde.
‘Ik bedoel: geeft niet.’
‘Sorry?’ zegt de jongen.
Hij ziet er van achter leuker uit dan van voor.
‘Dat het niet geeft,’ zegt ze terug.
‘Wat niet?’
‘Dat je tegen me aan liep.’
‘Liep ik tegen je aan?’
‘Ja.’
‘Ik sta stil.’
‘Ja, en?’
‘Dan kan ik toch niet tegen je aanlopen?’
‘Dat is waar. In dat geval dan toch maar sorry.’
Nu niet teleurgesteld zijn, het geeft niks.
Dit is helemaal niet erg.
De dag bepaalt en morgen bepaalt de dag misschien weer anders.
Buiten regent het nog steeds.
Ze knoopt haar capuchon weer strak om het hoofd.
Iemand voor haar steekt een paraplu op.
De punt schampt tegen haar linker oog.
Er komt bloed bij kijken.
‘Sorry! Zegt de van de voorkant best wel lelijke jongen
‘Zie nou wat ik heb gedaan.’
‘Geeft niet,’ zegt ze. ‘Het valt allemaal mee, ik hoef niet naar de eerste hulp.’
Ze lachen.
Hij zegt: ‘Oké,’ en loopt van haar weg.
Zijn achterkant bevalt haar.